ســــــــــــــــــــــلام ، من اومدم

انقدر از این دو هفته حرف داشتم که فکر نکنم همش یادم مونده باشه.هر روزش کلی خاطره داره واسم.شبا که دور هم جمع میشیم شروع می کنیم به تعریف.اول از همه هم مطهر میگه خاله تو بگو که گفتنی هات از همه خنده دارتره.وقتی هم مامانش زنگ میزنه میگه تا وقتی خاله اینجا هست به همه خوش میگذره.توی همه جمعی اینجوری نیستم اما نمی دونم چرا رفتم اونجا اینجوری شدم؟ یا مثلاً وقتی می خوام حرف بزنم از 5 تا کلمه 3تاشو اشتباه میگم! اونوقت میشه سوژه ی خنده ی بچه ها.

این هفته همه برگشتن خونه به جز مطهر (هم اتاقیم که از 4 سال پیش با هم دوستیم) آخه یه کارگاه آموزشی اجباری واسشون گذاشتن.بیچاره داشت دق می کرد.یه جورایی می خواست منم نگه داره.می گفت اگه تو باشی انگار همه هستن.اما من به خاطر حرف مامانم می خواستم هرچی زودتر خودمو برسونم خونه.حالا حرف مامانم چی بود؟جریان داره... شنبه وقتی کلاسم تموم شد و داشتیم میومدیم پایین سوار اتوبوس شیم یه ماشین از کنارم رد شد مثه ماشین بابام بود و رانندشم شبیه بابام.یهو دلم هوای بابامو کرد و به دوستم گفتم کاش الان خونه بودم پیش مامان و بابام... شب زنگ زدم خونه گفتم مامان این هفته مطهر نمی تونه برگرده منم نمی دونم بیام یا نه.گفت چی چیو نمی دونم بیام یا نه؟زود بیا که دلمون واست یه ذره شده،بابات می گفت صبح انقدر دلش واست تنگ شده بوده که گریه اش گرفته بوده.گفتم واااااااااااای دقیقاً همون وقتی که من یادش افتادم؟میگن دل به دل راه داره ها.خلاصه اینجوری شد که تصمیم گرفتم هرچی زودتر خودمو برسونم به ولایت.مطهر هم مامانش طاقت نیاورد و اومد پیشش.

روز دختر یه جشن واسمون گرفتن جاتون خالی خیلی توپ بود.البته من که کلاس داشتم و وسط جشن رسیدم.وقتی رفتم داخل دیدم سالن رو هواست! داشتن یه کلیپ پخش می کردن با آهنگی که مجید اخشابی خونده (دخترا سیب گلابن...) همه هم باهاش می خوندن.اون قسمتشم که می گفت (یه روزی یکی میاد که مرکبش اسب سفیده...) همه سوت و دست و جیغ و هورا...  بعدشم خودشون شروع کردن به خوندن:دخترا سیب گلابن پسرا سیب زمینی...  خلاصه برنامه ها تموم شد و وقتی می خواستیم از سالن بیایم بیرون می خواستن پذیرایی کنن و خیلی شلوغ شده بود.یهو یکی داد زد گفت واااااای سیب گلابا له شـــــــــــدن...  آخر خنده بود.

5شنبه عصر هم بیکار بودیم و نمی دونستیم کجا بریم.تو خوابگاه دلمون گرفته بود.شنیدیم یه کنسرت به نفع معلولین تو دانشگاه برگزار میشه اما چون از قبل بلیط نخریده بودیم نتونستیم بریم. گفتن باغ ارم هم زود درشو می بندن گفتیم الان فایده نداره بریم.تصمیم گرفتیم بریم مسجد دانشگاه چون بعد از نماز دعای کمیل هم می خوندن.گفتیم یه فیضی هم ببریم! فضای مسجد خیلی روحانی بود مخصوصاً موقع دعا که فقط لامپای سبز روشن بود.خلاصه وسط دعا بود و حسابی رفته بودیم تو حس که دیدیم یه چیزی گذاشتن جلومون.چی بود؟!شـــــــام.انقدر ذوق زده شدیم که دعا یادمون رفت. آخه 5شنبه شب و روز جمعه غذا بهمون نمیدن.گفتن بعد از دعا سرویس هست می برن شاهچراغ ولی بچه ها گفتن امشب حسش نیست بریم.نشستیم تو محوطه ی دانشگاه و با ولع دندون میزدیم به ساندویچا.

جمعه صبح هرکسی مشغول یه کاری شد و گذشت و گذشت تا شد ساعت 12.گفتیم حالا ناهار چی بخوریم؟راحت تر از تخم مرغ هم وجود نداشت.من گفتم نه،بریم آشپزی کنیم.گفتن بلدی؟گفتم تجربه ندارم ولی یه چیزایی می دونم ازش.تصمیم گرفتیم ماکارونی بپزیم.رفتیم تو آشپزخونه دیدیم همه دارن ماکارونی میپزن! کلی خندیدیم اونجا.آخه یهو یکی میومد تو آشپزخونه می دید قابلمه ش رو گاز نیست،یکی زیر قابلمه ی دوستشو خاموش می کرد،یکی غذاش سوخته بود گریه می کرد،...فیلمی بود اونجا.به هر سختی بود ناهارمون رو پختیم و به زور خوردیم! ولی خداییش به عنوان دستپخت اول خیلی خوب شده بود.

عصرشم یکی دو ساعتی رفتیم پارک آزادی. به قول دوستم سوار سینما 4بعدی شدیم.ترسناک نبود ولی هیجان داشت. یکی از بچه ها مهمونمون کرد شام واسمون خرید.شام جمعه مون هم ردیف شد.

یک شنبه ها 3تا کلاس پشت سر هم دارم.قبل از کلاس آخری نیم ساعتی می تونیم استراحت کنیم.با دوتا از بچه ها نشسته بودیم حرف میزدیم که یهو یکی از پسرای کلاس اومد طرفمون.چند لحظه قبل دیده بودیمش که سریش 2 تا دختر دیگه شده بود.دوستم گفت تحویلش نگیرین که راهشو بکشه بره. اومد گفت ببخشید شما کجایی هستین؟دوستم گفت چه فرقی می کنه؟ اونم گفت یعنی چی چه فرقی می کنه؟ما اگه ترم اول با هم آشنا نشیم پس کی می خوایم آشنا بشیم؟  منم که وقتی خنده م میگیره نمی تونم خودمو کنترل کنم.اما هرجوری بود پیچوندیمش رفت.ساعت 7 کلاسمون تموم شد.وقتی اتوبوس اومد که برگردیم پایین تعداد خیلی زیاد بود و توی یه اتوبوس جا نمی شدیم.یه اتوبوس دیگه اومد که مخصوص پسرا بود(خوابگاه پسرای دانشگاه علوم پزشکی هم تو دانشگاه ما هست) گفتن اشکالی نداره شما هم سوار شین.همین که اومدم بشینم رو صندلی چشمم افتاد به یه پسره که رو صندلی کناری نشسته بود پخ زدم زیر خنده.از خنده ی منم بقیه می خندیدن.آخه دیدم پسره با بلوز و شورت ورزشی نشسته بعد تا دید دخترا هم سوار شدن داشت پاچه ی شورتشو می کشید پایین.بیچاره کلی خجالت کشید.بقیه ساک ورزشی دستشون بود اما این یکی لباس ورزشی هم تنش بود.خلاصه تا آخرش دستش به پاچه ی این شورته بود.دوستم می گفت انقدر شورتشو میکشه که آخرش از بالا میاد پایین.

شبا معمولاً میریم تو اتاق بچه ها یا اونا میان پیش ما.بعضی شبا هم میریم بالکن طبقه 10 و از اون بالا خیابونا رو نگاه می کنیم و گپ میزنیم.خیلی خوش میگذره.اگه یه شب از اتاق نرم بیرون بچه ها میان دنبالم.آخه نمی دونم چرا جریانایی که واسه من پیش میاد واسه اونا پیش نمیاد؟! چرا هیچ پسری جلو اونا تو پله ها نمی خوره زمین؟ چرا اونا همیشه سروقت به اتوبوس میرسن؟ چرا شاهد صحنه ی افتادن دخترا توی پله های سلف نیستن؟!!!

از یه سری خدمات پزشکی می تونیم رایگان استفاده کنیم.واسه چکاپ یه آزمایش خون اجباری باید انجام میدادیم.من دیوونه که هیچ وقت صبحانه نمی خورم اون روز نشستم یه صبحانه ی مفصل خوردم.وقتی رفتم اونجا و حدوداً یک ساعتی تو صف نشستم تا رسیدم به صندوق،دیدم نوشته واسه آزمایش خون نباید صبحانه بخوری.برگشتم بالا گفتم خانوم من نمی تونم یه روز دیگه بیام حالا چیکار کنم؟گفت اشکالی نداره این آزمایش خون فقط واسه اینه که بفهمیم شما کم خون هستین یا نه؟بعد از 2-3 روز که رفتم جوابشو بگیرم گفتن خانوم جواب آزمایشتون گم شده.کلی معطلم کردن بعد گفتن برو شماره آزمایشتو از فلان جا بگیر و بیار.وقتی اومدم دوباره فرستادنم آخر صف.تا نوبتم شد گفتن باید صبر کنی تا فلانی بیاد.منم جوش آوردم گفتم این دیگه چه وضعشه؟خودتون میفرستین آزمایش اون وقت اینجوری جواب میدین؟مگه من بیکارم اینجا وایسم؟دو ساعته پاسکاریم می کنین.جاتون خالی کلی دعوا کردم. هرچند زیاد فایده نداشت اما عقده ی دلمو خالی کردم!آخرشم گفتن آزمایشت هیچ مشکلی نداره همه چیز نرماله.

راستی دوشنبه عصر رفتم دکتر ارتودنسی دندونمو باز کرد.اینجوری شدم:  همین جور که داشتیم میومدیم دوستم باهام حرف میزد من جوابشو نمی دادم.گفت چت شده؟گفتم هیچی با من حرف نزن که اگه بخوام حرف بزنم دندونم سرما میخوره.

روز سه شنبه خبر رسید یه دختره قصد داشته خودشو از طبقه 10 بندازه پایین  سرپرست خوابگاه میرسه نجاتش میده.رفتیم دیدیمش.یه جوری گریه می کرد که دل سنگ آب میشد.هنوز نفهمیدیم چه مشکلی داشته.قرار شده بر و بچه های رشته ی آمار خبرمون کنن،آخه تخصصشون همینه!

سه شنبه شبم که برگشتم خونه.تو اتوبوس یه خانومه کنارم نشسته بود،واسم موز خرید،بهم بیسکوییت داد،پفک داد... با خودم می گفتم دستتو خوندم،می دونم آخرش چی می خوای بگی.شما هم فهمیدین چی چی می خواست بگه؟؟؟!!!

همچین پریدم تو بغل بابام که جا خورده بود.مامانمم تا دو ساعت بوسم میکرد.فکر نمی کردم انقدر پر شکوه ازم استقبال کنن.کلی ذوق کردم.

8/8/88 تولد مامانمه ، مبارکش باشه.این 2 روزه که اینجا بودم انقدر اینور و اونور رفتم که وقت نداشتم بشینم این همه تایپ کنم.خیلی زیاد شد اگه نشستی همشو خوندی باید بهت بگم خسته نباشــــــــــــی.

فردا عصر دارم میرم.از همون جا بهتون سر میزنم.قربونتون برم،بابای.

پ.ن:افسون جونم چرا نمیشه توی وبت نظر داد؟میدونی چند بار اومدم اما نتونستم ابراز وجود کنم؟!

روزی مردی از خدا دو چیز درخواست نمود : یک گل و یک پروانه .

اما چیزی که خدا در عوض به او بخشید ، یک کاکتوس بود و یک کرم .

مرد غمگین شد ، او نمی توانست درک کند که چرا درخواستش به درستی اجابت نشده . با خود اندیشید : خب ، خدا بندگان زیادی دارد که باید به همه ی آن ها توجه کند و مراقبشان باشد... وتصمیم گرفت دیگر در این باره سوالی نپرسد .

بعد از مدتی ، مرد تصمیم گرفت به سراغ همان چیزهایی برود که از خدا خواسته بود و حالا به کلی فراموش شان کرده بود .

در کمال ناباوری مشاهده کرد که از آن کاکتوس زشت و پر از خار، گلی بسیار زیبا روئیده و آن کرم زشت به پروانه ای زیبا تبدیل شده .

خدا همیشه کارها را به بهترین نحو انجام می دهد .

راه خدا همواره بهترین راه است ، اگرچه به نظر ما غلط بیاید .

اگر از خدا چیزی خواستید و چیز دیگری دریافت کردید ، به او اعتماد کنید .

مطمئن باشید ان چه را که نیاز دارید همواره در مناسب ترین زمان به شما می بخشد .

آنچه را می خواهید... همیشه آن چیزی نیست که نیاز دارید !

خدا هیچ گاه به درخواست های ما بی توجهی نمی کند ، پس بدون هیچ شک و تردید یا گله و شکایتی به او روی آورید .

خارهای امروز ، گل های فردایند !

خداوند بهترین چیزها را به کسانی می بخشد که انتخاب ها را به او واگذار می کنند .

من نوشت! : من تا قبل از اینکه نتیجه ی کنکور بیاد از خدا می خواستم که اگه به صلاحمه اصفهان قبول شم آخه خیلی دوسش داشتم.حتی وقتی فهمیدم شیراز قبول شدم ناراحت شدم.اما به خودم گفتم حتماْ به صلاحم نبوده.تا اینکه اومدم شیراز و ... یکی دو روز که گذشت تصمیم گرفتم نماز شکر بخونم و از خدا تشکر کنم که همین شیراز قبول شدم.خیلی چیزا باعث شد که به این نتیجه برسم،اول از همه رفت و آمدم بود که فهمیدم اگه دورتر بودم حالا حالاها نمی تونستم برگردم خونه،آشنایی با شهر و فرهنگ مردمش و ... .پس یادمون باشه هیچ چیزی رو به زور از خدا نخوایم و اگه همون چیزی که خواسته بودیم گیرمون نیومد بدونیم که کار خدا بی حکمت نیست.

تفکر بسه ، بیا اینجا...

 ســــــــــــــلام.  باز اومدم.

این هفته به وبلاگاتون سر می زدم (امیدوارم دیگه آدرس اشتباهی نذاشته باشم،آخه چند بارشو به جای آدرس خودم سایت بلاگفا رو نوشته بودم زود درستش کردم) اما نمی تونستم پست جدید بذارم.آخه همه ی سایت ها و وبلاگا با سرعت زیاد باز میشد به جز همین بلاگفای محترم.

خدا رو شکر این هفته رو خوب گذروندم.دیگه به خوابگاه عادت کردم.شدم سوژه ی خنده ی بچه ها.نمی دونم چرا اتفاق هایی که واسه من میفته واسه هیچ کس دیگه نمیفته! ساعت کلاس هامون زیاد با هم جور نیست به خاطر همین شبا که دور هم میشینیم تو اتاق از سوتی ها و اتفاق های همون روز میگیم و می خندیم.منم که که منبــــــــــــــــــع سوژه  

می خواستیم این هفته رو بریم حافظیه.ما که خبر نداشتیم این روز قراره خوش به حال جناب حافظ محترم بشه بهمون خبر رسید که مگه از جون خودتون سیر شدید می خواید برید از اونورا؟!حتی از جلوی حافظیه هم نمیشه رد شد از شدت شلوغی.خلاصه تصمیم گرفتیم یه شب دیگه مزاحم جناب حافظ بشیم گفتیم بریم سعدیه ببینیم اونجا هم انقدر شلوغه؟متاسفانه جور نشد.به پشینهاد دوستم رفتیم یه خورده تو خیابونا گشتیم ببینیم کفشی،مانتویی چیزی پسندش میشه بخره یا نه.آخه خودش شیراز رو بلد نبود منم این وسط شدم راهنما.آخه بیشتر از اونا از شیراز سر در میارم.

حالا که ساعت اومدن سرویس ها رو فهمیدم هیچ وقت به سرویس نمیرسم!اگه زودتر برم وایسم درخت زیر پام سبز میشه و سرویس نمیاد.بعدش تا تصمیم میگیرم خودم برم چند قدم که رفتم میبینم سرویس از کنارم رد شد رفت!اونوقت اگه شانس بیارم و توی ترافیک گیر کنه می پرم وسط خیابون و واسه راننده ی محترم اونقدر دست تکون میدم تا بالاخره منو هم ببینه و سوار کنه.خلاصه که من تو حکمت این موضوع موندم که چرا همیشه تا کنار اتوبوس میرسم حرکت میکنه میره؟!!!

یه خورده از سردرگمی در اومدم،از بچه های سال بالاتر در مورد استادامون پرسیدم.یکی از استادا رو تا اسمش می آوردم همه ترش می کردن! میگفتن استاد...؟خیلی مغروره (دانشجوی دکترای حسابداریه) ،خیلی تبعیض قائل میشه.حالا بین کی؟دخترا و پسرا!طرف کدوما رو میگیره؟خب معلومه دیگه...نکنه فکر کردی دخترا؟اشتباه کردی جوجه،استاد گرامی فقط پسرا رو تحویل میگیره.خدا به دادمون برسه آخه تو کلاس ما 7-8 تا پسره با 30-40 تا دختر،برعکس کلاس بعدی رو شنیدیم خیلی بیشترتر باهاشون کار می کنه و توضیح میده چون تعداد پسراشون بیشتره.

راستی یکی از خاطره هام : یه روز که دو تا کلاس پشت سر هم داشتم با بچه هایی که کلاسمون مشترک بود از استاد اجازه گرفتیم و با سرعت 3 طبقه رو اومدیم پایین تا به کلاس بعدی برسیم.وقتی می خواستیم بشینیم اصلاً حواسم نبود و تا خواستم بشینم دیدم از قضا بین این همه صندلی خالی با یکی از پسرا همزمان نشستیم کنار هم.با توجه با اینکه من نمی تونم یه جا بشینم و هی تو صندلیم وول می خورم تصور کنین این 1 ساعت رو چطور صاف نشستم و 1 سانت هم از جام جم نخوردم.   آخه واقعاً موقعیتم بد بود.خلاصه به هر ترتیبی بود گذروندم و کلاس تموم شد.تو همین فاصله ای که داشتم وسایلامو جمع می کردم برم بیرون دوستِ پسره از آخر کلاس اومد پیشش زد رو شونش و بی مقدمه گفت:جفتتم که پیدا کردی...  نفهمیدم چه جوری خودمو از کلاس کشوندم بیرون.

حالا هرجا میرم این پسره رو میبینم بچه ها میگن جفتت اومد!

سه شنبه شب اومدم خونه (به سلامتی) جمعه شب برمیگردم (بازم به سلامتی) .اما هفته ی بعد نمیام.توی این مدت هم میام پیشتون فقط نظر خصوصی نذارین که نمی تونم بخونم.پست جدید هم نمی تونم بذارم.به یاهو مسنجر هم دسترسی ندارم.دیگه عرضی نیست،قربون همتون،بابای.  

سلام.

دیشب اومدم خونــــــــــــــــــــــــــــه.وای که چقدر دلتنگ خونه بودم.انقدر این چند روزه اینور و اونور رفتم که به اندازه ی یک ماه واسم گذشته ، در به در دنبال کتاب و بچه های سال بالاتر و...

روز جمعه خبر رسید که استان فارسی ها جلوی اداره ی خوابگاه ها تجمع کردن که چرا تا حالا به ما خوابگاه ندادین؟گفتن خودتونو زودتر برسونین.با دوستم (سارا) هماهنگ کردیم وسایلامونو جمع کنیم وحرکت کنیم.اسممونو نوشتن و سیتینگ یکی از خوابگاه های ارم رو بهمون دادن که وسایلامونو بذاریم اونجا.گفتن فردا صبح بیاین واسه تعیین خوابگاه.ولی ما رفتیم خونه ی دایی م.فردا صبح برگشتیم دیدم اسمم توی لیست هست و افتادم خوابگاه قدس.یعنی خارج از محوطه ی دانشگاه.اول ناراحت شدم آخه خوابگاه های ارم که داخل دانشگاه هست محوطه داره و با صفاتره.خوابگاه قدس فلکه دانشجو هست،هرچند زیاد دور نیست و جاش از همه نظر خوبه ولی کنار خیابون هست و نه حیاط داره نه محوطه...

 اما وقتی دیدم خیلی ها بدون خوابگاه موندن خدا رو شکر کردم که همینم گیرم اومده.با یکی از دوستای خودم (مطهر) هم اتاقی شده بودم اما سارا افتاده بود اتاق بغلی.سارا و مطهر از دبستان با هم دوست بودن اما من از اول دبیرستان باهاشون آشنا شده بودم.

خلاصه بعد از کلی معطلی و تشکیل پرونده ی خوابگاه وسایلامونو برداشتیمو رفتیم خوابگاه.چشمتون روز بد نبینه|،انقدر این اتاق ما کثیف بود که نگو.رفتیم به سرپرستی گفتیم این چه وضعشه؟چرا اتاق رو اینجوری به ما تحویل دادین و اینا؟گفتن اتاق ها دیر تخلیه شده وقت نکردیم نظارت کنیم فقط اومدن جارو برقی کشیدن و یه خورده تمیز کردن اینم با کلی غرغر که این وظیفه ی نیست.ولی مامانم طاقت نیاورد و خودش شروع کرد به تمیز کردن.گفت من کاری به کسی ندارم دخترم میخواد اینجا زندگی کنه باید اتاقش تمیز باشه.

دانشکده ی من داخل دانشگاه هست و دقیقا روی تپه.همون روز اول به کلاس صبحم نرسیدم اما عصر که ساعت 5:30 کلاس داشتم با مامان و بابام رفتیم دانشگاه.اجازه گرفتیم که منو پیاده کنن و برگردن.وقتی داشتیم خداحافظی می کردیم و بابام داشتم بوسم می کرد دیدم همه چشم دوختن به ما...

به هر ترتیبی بود کلاس رو تحمل کردمو (آخه استادش آخوند بود و منم خستـــــــــــــــه،انگار داشت لالایی می خوند) خودمو رسوندم به خوابگاه.خوابگاه ما تا دانشگاه یه ایستگاه اتوبوس یا یه کورس تاکسی یا اگه بخوای پیاده بری کمتر از 10 دقیقه فاصله داره.داشتم از خستگی می مردم دیدم شام هم از گلوم پایین نمیره.

از یه خوابگاه 10-11 طبقه ما طبقه ی اول هستیم که از همه ی طبقه ها بزرگتره.شانس آوردیم اتاقمون هم بزرگه.آخه اندازه ی اتاقا با هم فرق می کنه. 4 نفر هستیم،من و دوستم مطهر، یکیشون هم اسم خودمه اما سمانه صداش می کنن ، یکیشون هم اسمش ماندانا هست که آیلین صداش می کنن.خدا رو شکر بچه های خوبی هستن،سرشون به کار خودشونه،اهل نماز و ... .

تا روز سوم هی سارا میومد پیشم من دلداریش میدادم.دیدم حال خودمم داره بد میشه.وقتی بابام زنگ میزد بغض می کردم نمی تونستم حرف بزنم.یه شب سارا اومد پیشم گفت خاله بیا بریم یه جایی که من بتونم گریه کنم!منم با اینکه همون روز 3تا کلاس داشتم و تازه رسیده بودم قبول کردم.آخه من بیشتر از اونا شیراز رو بلد بودم.گفت جای شلوغ نریم.رفتیم توی حیاط بیمارستان نمازی نشستیم گفتم اینجا اگه گریه کنی کسی بهت گیر نمیده راحت یاش.اما کلی به حالش حسرت خوردم آخه من بغض کرده بودم اما نمی تونستم گریه کنم.2-3 روزم غذا نخوردم.تا وقتی کلاس داشتیم خوب بود اما همین که از پله های خوابگاه میومدیم بالا حالمون گرفته میشد.سارا می گفت قربون خدا برم که خودش می دونست من کجا باید قبول شم.

شبا می رفتیم فیلم دلنوازان نگاه می کردیم و بعدش می نشستیم از اتفاق های همون روز تعریف می کردیم و می خندیدیم.باز موقع خواب همه می خوابیدن من تا صبح تو تختم می لولیدم!

آسانسور خوابگاهمون زوج و فرده.یعنی با یکیش میشه از طبقه ی زوج به زوج رفت با یکی دیگش از طبقه ی فرد به فرد.شبا می رفتیم واسه اذیت و بالا و پایین رفتن ،پیدا کردن بچه هایی که هم رشته ی خودمون باشن و ... .آخه سال صفری هستیم و با سیستم دانشگاه نا وارد.

فکر نمی کردم دور شدن از خونواده انقدر سخت باشه.آخه منم چون همش تو خونه بودم عادت کرده بودم مامان و بابا و ... رو دور و بر خودم ببینم.خدا رو شکر می کردم که دورتر از شیراز قبول نشدم.هر چی خواهرم می گفت باور نمی کردم منم اینجوری میشم.مخصوصا وقتی روز دوم از ساعت 8 همشون کلاس داشتن و من تا ظهر تنها بودم حالم خیلی گرفته شد.نفسم بالا نمی یومد.گفتم اگرم زنگ بزنم به مامانم نگرانش می کنم.هرجوری بود تحمل کردم.

از بس این چند روزه راه رفتم دنبال این و اون گشتم پاهام جون نداره.آخه ساعت حرکت سرویس ها رو نمی دونستیم.فرصت بیرون رفتن به قصد تفریح هم نداشتیم.فقط از بلوار دانشجو می رفتم دانشگاه و بر می گشتم.هر جوری بود گذشت تا شد سه شنبه شب و کلاسای من تموم شد.بقیه تا 4شنبه کلاس داشتن.دیدم باز تنها میشم و چون کاری ندارم دق می کنم.بچه ها گفتن ما هفته ی دیگه که 4 شنبه ش تعطیله میریم خونه.نمی دونستم چیکار کنم.زنگ زدم خونه بابام گفت فردا کار اداری دارم می خوام بیام شیراز.منم از خدا خواسته گفتم منم باهات برمیگردم.مامانم از قبل گفته بود هر از 2 هفته بیا نمی خوام مرتب توی این راه ها باشی. اما خودش گفت دلم برات تنگ شده حالا این هفته هم بیا.این جوری شد که دیشب اومدم خونه.خبر دار شدم که همه بچه ها هم برگشتن خونه و نتونستن طاقت بیارن.البته دیگه به وضعیت جدید خو گرفتیم و عادت کردیم،فقط چون هنوز درسا شروع نشده نمی تونیم تنها بمونیم.

راستی طبقه ی دوم خوابگاهمون کافی نت هست اگه زود رسیدم به یه سیستم خالی حتما میام پیشتون.آخه یهو میبینی صف کشیدن پشت کامپیوترا!

دیشب  اومدم کارنامه ی نهایی رو گرفتم 27 تا رشته ی دیگه هم قبول شدم.2تاش که شیرازه اما رشته ی خودمو بیشتر دوست دارم.بقیه ش هم چون دورتر از شیرازه برام مهم نیستن.

من شنبه صبح می تونم برگردم اما به خاطر اینکه تنها نباشم فردا شب با 3 تا از دوستام داریم میریم.

هفته ی دیگه هم  میام خونه.

خیلی حرف زدم (تازه این همه ی حرفام نبود) اما بازم می خواستم خاطره ش واسم بمونه.

خسته نباشید

تا بعد...

سلام

اومدم خدافظی کنم  آخه فردا شب دارم میرم تا قبل از اون فکر نکنم بتونم بیام پیشتون.دارم وسایلامو جمع می کنم توی همین گیر و دار هم پشت سر هم مهمون میاد خونمون.این هفته احتمال برگشتنم کمه چون قراره یه اردوی معارفه برگزار کنن که به احتمال زیاد آخر هفته ست.

باز خوب شد قبل از رفتنم ۲تا عروسی توپ رفتم روحیه گرفتم.  ۲تای دیگه هم در پیش داریم که فکر نکنم من بتونم برم.

من که رفتنی شدم اما شما بچه های خوبی باشین،مامانی رو اذیت نکین،مواظب خونه ی خاله هم باشین.

خاله قربونتون بره ، یه  اینور یه  اونور.

هروقت به نت دسترسی داشتم در اولین فرصت میام پیشتون.

ببخشید که نتونستم بیام تک تک ازتون خدافظی کنم.فدای همتون،بابای

پ.ن.تعداد نظرای خصوصیم خیلی رفته بالا،فکر نکنین کسی نظر نمیده،شماها نمی تونین ببینین

 پ.ن.خیلی جاها رفتم نظر دادم اما آدرس وبلاگمو اشتباه نوشتم یعنی یه جای - اینو ـ گذاشتم.

سلام.

بعد از ثبت نام اینترنتی باید واسه ثبت نام حضوری می رفتیم شیراز.بر اساس حرف اول نام خانوادگی 4 روز رو واسه ثبت نام در نظر گرفته بودن.من باید روز آخری (یعنی امروز) می رفتم اما شنیدم ظرفیت خوابگاه ها محدوده دوستم گفت روز دومی (یک شنبه)  با من بیا شاید ثبت نامت کردن.منم گفتم میرم فوقش اگه ثبت نامم نکردن برمی گردم روز آخر میرم.شب قبلش با بابام رفتیم شیراز خونه ی داییم که فردا صبح اول وقت بریم اونجا.باید می رفتیم باشگاه دانشگاه شیراز.

دانشجوها رو می فرستادن تو صف همراهاشونم می فرستادن تو یه سالن واسشون صحبت می کردن و ازشون پذیرایی می کردن.توی صف که وایساده بودیم یه خانومه کارت ملی ها رو چک می کرد که مطمئن شه هرکسی روز ثبت نام خودش اومده باشه.البته از اونایی که از راه دور اومده بودن ایراد نمی گرفتن.نمی تونین درک کنین من چه حالی داشتم،هر لحظه منتظر بودم جلوی این همه جمعیت منو از صف بکشن بیرون ضایع شم.تند تند آیت الکرسی می خوندم و می گفتم خدایا خودت کمکم کن. تا اینکه خانومه رسید به دوستم که جلوی من وایساده بود اما تا اومد کارتشو نگاه کنه بچه ها صداش زدن ازش سوال پرسیدن.جواب داد دوباره تا اومد کارتشو نگاه کنه از اون طرف صداش زدن...وای که من دیگه داشتم می مردم،دستام یخ کرده بود.بعد به طرز خیلی اعجازآمیزی از من رد شد  رفت سراغ نفر بعدی گفت کارتتونو بدین ببینم.دهنم باز مونده بود از تعجب.آخه بین این همه جمعیت فقط کارت منو دوستمو نگاه نکرد. دوستم گفت وای خاله چقدر شانس آوردی حالا خیالت راحت شد؟گفتم نه بابا قضیه ی من شده عبور از 7 خان رستم،حالا سر هر باجه ای که میرسم باید تنم بلرزه. اما خدا رو شکر دیگه مشکلی واسم پیش نیومد.آخر کار هم یه کیف دانشجویی بهمون دادن که توش 2 تا کتاب و یه سی دی درباره ی دانشگاه و دفترچه و خودکارواین چبزا بود.2 تا کارت هم دادن گفتن باید همون تاریخی که روش نوشته شده  برید آزمایش وگرنه ترم دوم ثبت نام نمیشید..بعدش رفتیم توی صف واسه ثبت نام خوابگاه که اسممونو نوشتن گفتن شما که از استان فارس اومدین امروز بهتون خوابگاه نمیدیم شنبه باید بیاین.

یه نفس عمیق کشیدم و از اونجا اومدم بیرون.

بعدش باید می رفتیم دانشکده ی خودمون و برنامه ی هفتگیمون رو می گرفتیم آخه ترم اول خودشون انتخاب واحد می کنن.دانشکده ی منم داخل همون محوطه ی دانشگاه بود.با ماشین که نمیشد رفت داخل گفتن چند لحظه صبر کنید الان یه اتوبوس میاد سوار شید جلوی دانشکده پیادتون می کنه.دانشکده دقیقاً روی تپه بود کنار خوابگاه پسرا!همینجور که اتوبوسه میرفت بالا شهرو زیر پامون می دیدیم.جای خیلی توپی بود.خیلی خوشم اومد.کارم که تموم شد دوباره با اتوبوس برگشتیم پایین،اتوبوس کولر دار و ...

خلاصه که ثبت نام شدم و خیالم راحت شد.به منم 15 واحد بیشتر ندادن البته حداکثرش 16 واحد میدادن.اما گفت اگه می خوای بشه 16 تا شنبه که اومدی تربیت بدنی رو هم بگیر.فعلاً از شنبه تا 3 شنبه کلاس دارم اگه همینجوری بمونه می تونم 3 روز آخر هفته رو برگردم خونه.

همه چیز خیلی خوب پیش رفت.معلوم بود برنامه ریزیشون خیلی دقیق و حساب شده بوده.

اینا رو نوشتم که خاطره ش واسم بمونه.

آدرس سایت دانشگاه رو هم میذارم که هرکی دوست داشت یه سری بزنه.         دانشگاه شیراز 

این روزا حس پست زدن ندارم آخه سوژه ای واسه نوشتن ندارم.

اما الان یه چیزی یادم اومد:دیروز رفته بودم ادکلن بخرم همین که از مغازه اومدم بیرون یه خانومی اومد سر راهم.حدس زدی چیکار داشت؟آفرین به این ذکاوتت.می خواست خواستگاری کنه.گفت شما دانشجویی؟گفتم اگه خدا بخواد دارم دانشجو میشم.بعد گفت قصد ازدواج نداری؟گفتم نه خانوم.گفت اما من ازت خوشم اومده،چشمات به دلم نشسته.زل زده بود به من،من بیچاره هم هی داشتم رنگ عوض می کردم.خلاصه هر جوری بود ردش کردم.می پرسی چه جوری؟به سختی.

اومدم خونه گفتم مامان ببین هی بهت میگم من تنها از خونه نمیرم بیرون میگی خودت برو،هر دفه تنها بودم یکی پیله م شده.

اصلاً از این مدل خواستگاریا خوشم نمیاد.

از یازدهم کلاسا شروع میشه و منم رفتنی میشم.هرکی میرسه بهم میگه خوش به حالت هم یه جای نزدیک قبول شدی هم اینکه اونجا کلی قوم و خویش داری که هروقت دلت گرفت از خوابگاه بزنی بیرون و بری پیششون.وقتی رضایت و خوشحالی مامان و بابام رو به خاطر قبولیم می بینم احساس می کنم هرچی خوشی تو دنیاست مال منه. 

خدا جونم بازم مرسی